19 kwietnia 1943 roku, w przeddzień żydowskiego święta Pesach, w getcie warszawskim wybuchło powstanie przeciwko niemieckiemu okupantowi. Było ono odpowiedzią na rozpoczętą wcześniej akcję likwidacyjną, w wyniku której tysiące Żydów zostało wywiezionych do obozu zagłady w Treblince. Ci, którzy pozostali w getcie, zdawali sobie sprawę, że czeka ich nieuchronna śmierć.
Powstańcy nie mieli nadziei na zwycięstwo militarne. Kierowała nimi chęć zachowania godności, oporu wobec okupanta oraz pragnienie, by nie ginąć biernie. Walcząc, chcieli także zadać Niemcom jak największe straty i pokazać światu, że Żydzi nie poddają się bez walki.
Powstanie w getcie warszawskim było największym zbrojnym wystąpieniem Żydów podczas II wojny światowej i pierwszym powstaniem miejskim w okupowanej Europie. Chociaż zakończyło się klęską, stało się symbolem odwagi, determinacji i walki o godność w obliczu zagłady.
Łączy nas pamięć — pamięć o tych, którzy w obliczu zagłady wybrali opór, godność i walkę.
Oprac. Jolanta Stempień
